:: [Fic!] :: Omma, Saranghae! : รักนะ~ หม่ามี้ ❤ :: -- part 7 -- ::
posted on 28 Nov 2008 14:16 by gnep-iy
Title:- Omma, Saranghae : รักนะ~ หม่ามี้ ❤
Author:- 21st-miracle
Couple:- Yoosu~*
Rate :- NC-17?? [ เอ๊ะ!!จริงดิ!!]
Author:- 21st-miracle
Couple:- Yoosu~*
Rate :- NC-17?? [ เอ๊ะ!!จริงดิ!!]
-----------------------------------------------------------------------------
" ฮยองฮะ --- "
คำถามที่เรียกให้ดอกเตอร์หนุ่มละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าขึ้นมา ยูชอนใช้ข้อนิ้วขยับสันแว่นบนใบหน้าก่อนจะกระพริบตาจ้องมองไปทางชางมิน
" หมู่นี้จีเฮยไปที่นั่นบ่อยมั๊ย? "
" ถามทำไม? "
เอ่ยถามกลับไปอย่างสังสัย ชางมินจ้องกลับพลางย่นจมูกเหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่โดนถามกลับ
" ก็หมู่นี้เวลาไปหา --- จุนซูเอาแต่พูดถึงจีเฮยตลอดเลยนี่หน่า " เอ่ยตอบพลางยื่นมินิดิสก์ในมือส่งมาให้คนฟังที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ
" --- ผมก็แค่สงสัยว่ายัยนั่นเค้าจะไปหาจุนซูบ่อยๆทำไม "
คนฟังยื่นมือไปรับแผ่นเก็บข้อมูลอันเล็กนั้นมาถือไว้พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงจ้องมองมาทางชางมินที่หันกลับไปให้ความสนใจกับหน้าจอสีฟ้าตรงหน้าต่อ ยูชอนกระพริบตาพิจจาณาอากรัปกริยาเหล่านั้นของชางมินก่อนจะคลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
" หวงจุนซูเหรอ? "
" เปล่าซะหน่อย " ปฏิเสธเสียงแข็ง
" อือ --- งั้นก็คงหึงพี่ "
" อือ คงใช่ "
" เฮ่ยย!! = = "
" ผมล้อเล่น "
ชางมินถอนหายใจใส่คนที่เอาแต่ล้อเล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา ยูชอนพ่นเสียงหัวเราะแห้งๆออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าไม่ยอมเล่นด้วย
" เอาน่า --- จีเฮยเค้าก็แค่อยากไปหาจุนซูบ้างเหมือนกัน ก็เหมือนนายนั่นแหละ "
" ---------------- "
" หรือนายกลัวจุนซูจะรักจีเฮยมากกว่า ? "
" !!! "
คนเป็นน้องสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังตีหน้าเฉยไม่ยอมพูดอะไร ยูชอนหรี่ตามองพลางส่งยิ้มไปให้ชางมินอย่างเจ้าเล่ห์ ร่างสูงกว่าเหลือบตามองกลับมาเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มมาอย่างมีเลศนัย
" แล้วพี่จะไม่ให้ผมกลัวรึไง --- " ชางมินขมวดคิ้วก่อนจะอ้อมแอ้มตอบสิ่งที่คิดออกมา
" ---- แค่ตอนนี้เค้าก็รักใครบางคนมากกว่าผมอยู่แล้วนี่ "
ชางมินเลิกคิ้วพูดลอยๆเหมือนจะไม่เจาะจงถึงใครแต่ก็ทำให้คนข้างๆถึงกับสะอึกได้เล็กน้อยเหมือนกัน
" แล้วหลังจากนี้อีกอ่ะ --- ถ้าจุนซูไปต้องเจอใครคนอื่นๆอีกเยอะแยะ ถึงตอนนั้น --- "
" ผมจะยังมีความสำคัญในสายตาเค้าอยู่อีกมั๊ย? "
ยูชอนยืนฟังคนเป็นน้องพูดจนจบมองอีกฝ่ายที่กำลังจ้องกลับมาด้วยสายตาจริงจัง ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำในลำคอระบายรอยยิ้มบางเบาออกมาก่อนจะเอ่ยพูดออกไป
" ชางมิน "
" รับรองได้เลยว่าให้ต่อจากนี้ไปนานแค่ไหน จุนซูก็ไม่มีทางเห็นความสำคัญของนายลดลงไปหรอก "
" แต่ --- "
" แค่อยู่ต่อหน้านายหมอนั่นไม่พูดออกมา ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะจัดลำดับให้นายอยู่ต่ำไปกว่าใครสักหน่อย
" ------- "
" เชื่อฉันเถอะน่า --- เค้าเป็น ' ลูก ' ฉันนะ "
ชางมินหรี่ตาเบ้ปากให้กับประโยคที่เหมือนจะแอบแฝงการแสดงความเป็นเจ้าของแบบของคนเป็นพี่ที่กำลังบอกออกมา ยูชอนมองคนตรงหน้าได้อีกสักพัก ยูชอนควานหยิบเอามินิดิสก์ที่อีกฝ่ายส่งให้ตอนแรกขึ้นมาโบกก่อนจะลุกยืนขึ้นเต็มความสูง
" งั้นน --- เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะ "
" --- ฮยองฮะ "
" ไม่ต้องคิดมากหรอกหน่า -- ถ้าเป็นห่วงมากนักนายแวะมาหาเค้าบ่อยๆก็ได้ "
" จะได้ให้นายมาช่วยดูแล ' ลูก ' ฉันด้วย --- เออ ! เดี๋ยวยาว ไปแล้วนะ!! "
ตอกย้ำความเป็นแม่อีกครั้งก่อนจะรีบกลับหลังหันแล้วเดินหายออกนอกประตูไปทันที ปล่อยให้ชางมินที่ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรได้แต่อ้าปากชะงักค้างอยู่อย่างงั้น
จำได้ว่าเมื่อก่อน ... ตอนจะยกให้ ทำท่าลำบากใจอย่างกับอะไรดี...
แล้วมาตอนนี้ ... คำก็ ' ลูก ' สองคำก็ ' ลูก '
........
เหอะ!!! ไอที่รีบนี่ก็คงจะกลับไปหาจุนซูล่ะสิ
แบบนี้ ...
มันหมายความว่าไงครับฮยองงงงง!!!
ในเมื่อทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้นคนเป็นน้องก็ทำได้แค่ได้แต่ตะโกนร้องออกมา
" มาลูกพี่ๆอะไรกันเล่า !! "
" --- นั่นก็ลูกผมเหมือนกันนะ!!! =[]= "
ให้ตายเหอะชางมิน !!
พระเจ้าคร้าบบบ >[]< ;;;;;;
แบบนี้มัน ช่างไม่ยุติธรรมกับปริ้นชิม
เอาซะเลย
TT^TT ;;;
.
.
.
ลูกบิดกลมบนบานประตูไม้ส่งเสียงกุกกักพลางขยับหมุนไปมาก่อนจะปรากฏร่างสูงๆของเจ้าของห้องแทรกตัวผ่านเข้ามาจากอีกด้าน เสียงปิดกระทบกันดังขึ้นเบาๆเมื่อชายหนุ่มก้าวเท้าพาตัวเองเข้ามายืนอยู่ด้านใน กระเป๋าเอกสารรวมถึงแฟ้มเล่มใหญ่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เรียวขายาวก้าวเท้าเดินไปตามทางบนพื้นพรมพลางปลดกระดุมข้อมือไปพลาง ยูชอนงอศอกพับแขนเสื้อเดินผ่านช่องกำแพงที่กั้นระหว่างห้องนั่งเล่นและห้องนอน เสียงแอร์เครื่องใหม่ครางต่ำๆเมื่อมันยังคงไม่ได้หยุดทำงานตลอดตั้งแต่เช้าที่ผ่านมา เตียงหลังใหญ่ที่ตั้งไว้กลางห้องปรากฏให้เห็นอยู่ตรงหน้า
ทว่า... มันไม่ได้ว่างเปล่า เหมือนอย่างทุกครั้ง ...
ดังเช่นที่มัน... เคยเป็น
ความอ่อนโยนถูกฉายขึ้นให้เห็นอยู่บนใบหน้า ความอบอุ่นแอบแฝงอยู่ในแววตาหลังกรอบแว่นสีเข้มนั้น ฟูกนุ่มยุบตัวลงกว่าเดิมอีกเล็กน้อยเมื่อร่างสูงหย่อนตัวนั่งลงไป ข้อนิ้วเรียวยกวาดขึ้นไปตรงหมอนใบใหญ่ก่อนจะละสัมผัสไปตามเส้นผมอ่อนนุ่มของคนที่กำลังพริ้มหลับอยู่นั้น แพขนตาสีอ่อนขยับไหวตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศที่เป่ารดลงมา นิ้วมือเล็กกำหลวมๆวางไว้อยู่ใกล้กับริมฝีปากสีสดที่เผยอเชิดขึ้นมาอยู่น้อยๆ เสียงหายใจจากร่างที่กำลังนอนขดไหล่ดังแผ่วขึ้นมาให้ได้ยิน ยูชอนคลี่ยิ้มบางๆให้กับความน่ารักของคนตรงหน้าก่อนจะขยับใบหน้าลงไปให้ใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย
สัมผัสอุ่นร้อน อ่อนโยน แนบสนิทลงบนหน้าผากกลมมนนั้นอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากอิ่มประทับรอยจูบนุ่มนวลลงไปบนผิวเนื้อบอบบางที่ตรงหว่างคิ้ว ปลายนิ้วแกร่งแตะจับปอยผมที่ร่วงหล่นนั้นขึ้นทัดไปบนใบหูนุ่มไว้ไม่ให้ปรกสายตา
ชายหนุ่มถอนริมฝีปากขึ้นมาพลางหรี่ตามองคนตรงหน้าที่ยังคงนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ดอกเตอร์หนุ่มคลี่ยิ้มให้ตัวเองอีกครั้ง ลูบฝ่ามือไปบนหัวกลมๆที่ซุกหน้าอยู่บนหมอนนุ่มๆนั่นก่อนจะลุกขึ้น
ผ้านวมผืนใหญ่ถูกดึงกลับขึ้นมาคลุมให้คนที่กำลังหลับอีกครั้งหลังจากที่มันโดนเจ้าตัวเตะทิ้งไปกองแหมะอยู่ตรงปลายเตียง จุนซูขยับตัวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่พูนเพิ่มขึ้นก่อนจะแนบใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นนั้นทั้งที่ยังหลับอยู่ ยูชอนจ้องมองคนขี้เซาตรงหน้าที่ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหัวเราะให้เบาๆแล้วลุกขึ้นเดินหายไปยังอีกห้องข้างๆกัน
น้ำอุ่นไหลออกจากปลายก๊อกเป็นสายก่อนทิ้งตัวลงไปกระทบผิวพื้นน้ำบนพื้นอ่างด้านล่าง เสียงกระเซ็นของหยดน้ำและปริมาณที่เพิ่มขึ้นดังแว่วลอดแนวม่านพลาสติกออกมา กรอบแว่นสีเข้มถูกถอดออกจากใบหน้าก่อนจะถูกนำไปวางไว้ใกล้ๆแก้วสำหรับใส่แปรงสีฟัน เสื้อผ้าใช้แล้วถูกกองทิ้งไว้อยู่ตรงปลายเท้าในขณะที่ร่างสูงดึงคว้าผ้าเช็ดตัวบนราวแขวนลงมา เจ้าของแผ่นหลังกำยำกว้างใหญ่พาดพันผืนผ้าสีขาวลงบนสะโพกหนาขมวดปมไว้หลวมๆก่อนจะเงยหน้า...
ก่อนเงาร่างในกระจกที่สะท้อนออกมาให้เห็นจะทำให้เค้าเป็นอันสะดุ้งจนเกือบจะลืมหายใจไปในทันที
" จะ จุนซู --- O _ o " เรียกชื่อบุคคลในกระจกหลังจากหายตกใจก่อนจะรีบหันหลังกลับไปมองร่างเล็กๆที่กำลังยืนงัวเงียขยี้ตา
" --- ตื่นแล้วเหรอ " ลูกเป็ดน้อยกระพริบปรือตาช้อนมองคนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทางยังไม่ค่อยจะตื่นดี
" อาบน้ำเหรอ ? " เอียงคอแบบไม่ค่อยจะถึงสามสิบองศาเท่าไหร่พลางเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย ยูชอนเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจก่อนจะพยักหน้าส่งเสียงรับคำอยู่ในลำคอ
" --- จุนซูอาบด้วย "
" เอ๋ ? !! -- =[]= " อุทานเสียงสูงอย่างแปลกใจเมื่อได้รับฟังข้อเรียกร้องที่คนเป็นลูกเสนอออกมา
" แต่ --- แต่เมื่อเพิ่งจะอาบไปให้เมื่อเช้าแล้วนี่หน่า ? "
" งืออ -- " จุนซูส่ายหน้าไปมาเบาๆ
" --- จะอาบอีก = 3 = "
ในเมื่อลูกน้อยยังคงยืนกรานเช่นนั้นปาร์คยูชอนก็คงได้แต่ทำหน้าที่แม่ที่ดีที่ด้วยการ... ตามใจลูกต่อไป
ทั้งที่ความจริง แค่เมื่อเช้า ... ก็แทบตายแระ ="=
พระเจ้าครับ... ทำไม ถึงได้ชอบทรมาน...
ปาร์คจังเลย TTATT ....
ร่างสูงได้แต่ถอนใจก่อนจะต้องหันไปจัดการกับเสื้อผ้าก่อนจะรีบคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาห่มคลุมผิวเนื้อขาวๆน่าดึงดูดสายตานั้นไว้ จุนซูยืนเซไปเซมาท่าทางยังไม่ตื่นแต่ก็ยังยืนยันที่จะให้หม่ามี้อาบน้ำให้ ยูชอนที่ยังคงอดกลั้นความต้องการบางอย่างไว้ในใจจึงทำได้แค่พาลูกเป็ดน้อยไปลอยคออยู่ในอ่างน้ำเท่านั้นเอง จุนซูขดไหล่ห่อไปเล็กน้อยเมื่อถูกหยดน้ำกระเด็นโดนยามที่ร่างสูงหย่อนตัวตามลงมา ยูชอนพาดแขนลงกับขอบอ่างพลางมองไปยังคนตรงหน้าที่ยังคงเอาแต่จ้องมองมาทางเค้าตาแป๋ว
" เอ่อ ... จะถูสบู่ด้วยมั๊ย --" ยูชอนถามขึ้นหลังจากที่พยายามจะทำเป็นไม่สนใจแต่ร่างเล็กก็ยังไม่ยอมละสายตาไปจากเค้าสักที
" --- หรือจะแช่น้ำเล่นเฉยๆ ? "
จุนซูจ้องมองคนเป็นแม่ได้สักพักพลางกระพริบตา ลูกเป็ดน้อยเอียงคอสามสิบองศาก่อนจะฉีกยิ้มกว้างแล้วรีบคลานกระเถิบตัวมานั่งหันหลังให้อยู่ใกล้ๆทันที
ดอกเตอร์หนุ่มควานหยิบฟองน้ำมาจุ่มลงในอ่างก่อนจะค่อยๆเทสบู่เหลวตามลงไป มือใหญ่ออกแรงบีบน้อยๆให้เกิดเป็นฟองก่อนจะค่อยๆแปะทาบทับมันไปบนแผ่นหลังบอบบางอย่างรู้หน้าที่
" อืออ --- " จุนซูส่งเสียงงึมงำในลำคอเล็กน้อยเหมือนจะพอใจก่อนจะปล่อยให้คนเป็นแม่ลูบไล้เนื้อตัวผ่านฟองน้ำไปทั่วทั้งแผ่นหลัง
ยูชอนกลืนน้ำลายดังเอื้อก!เมื่อร่างเล็กค่อยๆเอนแผ่นหลังซบพิงแนบเข้ามาซึ่งนั่นก็ทำให้เค้าเป็นอันต้องช้อนฝ่ามือลอดเรียวแขนบอบบางนั้นไปทางด้านหน้าเพื่อถูร่างกายให้เจ้าตัวเล็กแทน
สัมผัสเนียนนุ่มลื่นมือที่ทำให้ร่างสูงจำเป็นต้องหลับตาไว้ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างบางอย่างไม่อยากจะนึกรู้ว่าสัมผัสโดนถูก.. อะไร ... ไปแล้ว ... บ้าง
" อ่า -- ... อาา หม่ามิ ... หม่ามี้ -- " เสียงร้องของจากลำคอบอบบางดูเหมือนจะยิ่งกระตุ้นความต้องการต้องห้ามของเค้าให้ยิ่งหนักหน่วงขึ้น
ร่างสูงแอบลืมตาเหลือบมองใบหน้าเจ้าของเสียงแหบใสนั้นก่อนจะพลันต้องเบิกให้กว้างอย่างสุดแสนด้วยความตกใจ
เมื่อค้นพบว่าฟองน้ำที่คิดว่ายังอยู่ในมือ... มันหลุดหายไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้
ที่สัมผัสแนบอยู่บนแผ่นอกบาง คือฝ่ามือข้างที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำและฟองสบู่ของเค้าเอง
ฟองครีมนุ่มลื่นไหลหยดหยาดจากซอกนิ้วลงไปตามลำตัวขาวผ่องลงไปถึงหน้าช่วงท้องก่อนจะทิ้งตัวจมลงสู่ร่างกายข้างใต้ผิวน้ำเบื้องล่าง
คราบฟองลื่นที่ค่อยๆหยาดหายกำลังเผยให้เห็นสิ่งเล็กๆอะไรบางอย่างที่ปรากฏอยู่ระหว่างซอกนิ้วกลางและนิ้วชี้ของเค้า
กระจ่าง แจ่มแจ้ง เด่นชัด เต็มสายตา
แต่นั่น... ดูจะไม่สำคัญเท่ากับ...
" หม่ามี้~... "
น้ำเสียงออดอ้อนอู้อี้จากร่างเล็กๆยังคงถูกเจ้าตัวเปล่งออกมาให้ได้ยิน ดอกเตอร์หนุ่มเหงื่อแตกพลั่กๆยามเมื่อเผลอก้มหน้าลงไปสบสายตาให้กับลูกน้อยที่กำลังช้อนมองขึ้นมาด้วยแววตาที่ดูฉ่ำเยิ้มเป็นที่สุด ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเผยอเชิดออกจากกันด้วยอาการหอบหายใจ ซึ่งนั่นคงไม่ทำให้ปาร์คยูชอนต้องรู้สึกลำบากใจถ้ามันไม่ได้มีนิ้วยาวๆของเค้าสอดคาอยู่ในช่องปากเล็กๆนั้นด้วย...
ไม่ ... ลำบากใจ ... ถ้าไม่ได้มีนิ้วยาวๆ... มี ... นิ้ว ? นิ้ว ...
นิ้ว ??
....
จะ เฮ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! =[]= ;;;;;
ฟันซี่เล็กๆคมๆครูดกัดลงมาตามผิวเนื้ออย่างน่าหมั่นเขี้ยว ลูกเป็ดน้อยปรือตาใช้เรียวลิ้นเล็กหยอกล้อดูดกลืนปลายนิ้วเรียวยาวนั้นราวกับว่ามันเป็นแท่งลูกกวาดรสหวานถูกใจ
ต้นขาขาวๆที่โผล่พ้นน้ำกำลังบดเบียดเข้าหากันไปมา ข้อนิ้วมือเล็กกอบกุมฝ่ามือและนิ้วชี้ของเค้าไว้พลางใช้คู่กลีบปากสีแดงสวยนั้นค่อยๆแทะเล็มมันไปตามความยาวอย่างเอร็ดอร่อย
ความรู้สึกบางอย่างเคลื่อนพรวดถีบตัวพุ่งทะยานขึ้นมา รวดเร็วซะยิ่งกว่า... ติดเน็ท ซุปเปอร์ อัลตร้า เมก้า เมนี่ เวรี่ๆ ฟาส ไฮสปีดความเร็วแสง !!!
" อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
เสียงตะโกนร้องที่ทำให้จุนซูผงะสะดุ้งขึ้นอย่างตกใจ ยูชอนรีบกระชากปลายนิ้วชุ่มน้ำลายรวมถึงมืออีกข้างออกมาอย่างว่องไวราวกับว่าไปจับโดนเอาของร้อนเข้า
จุนซูได้แต่เอียงคอมองคนเป็นแม่ที่เอาแต่ทำสายตาน่ากลัวมองมา ยูชอนเร่งปรับระดับการหายใจนับหนึ่งถึงสิบในใจอยู่ช้าๆก่อนจะเหลือบมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นลง
" จุนซู ... " รับรู้ได้เลยว่า กำลังพยายามเค้นเสียงพูดชื่อร่างตรงหน้าออกมา ด้วยความยากลำบากแค่ไหน
" หืมมม~ " ตอบรับเสียงหวานก่อนจะเอียงคอซบเข้ามาอยู่ใกล้ๆ
พระเจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา!!! ยังจะมา ... ขานรับเสียงหวานอีกเร้อออออออ!!! TTATT
" ไป... ทำตัวให้แห้ง --- ก่อนดีกว่านะ "
" แต่ว่าหม่ามี้! จุนซูอยากอาบ -- "
" ไม่ดื้อนะครับ "
" หม่ามี้อ่าาาาา --- "
" ----- "
" หม่ามี้~~ "
เมื่อคนเป็นแม่ยังคงเอาเป็นส่ายหน้าลูกเป็ดน้อยก็ทำได้แต่พองแก้มขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ร่างเล็กๆยันตัวลุกขึ้นยืนคอตกก่อนจะแง้มกระชากม่านแล้วปีนอ่างเดินออกไปอย่างหงอยๆ
เสียงเฉอะแฉะยามที่จุนซุเดินดังแว่วจากอีกด้านของราวม่านออกมาก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูที่บ่งบอกว่าร่างเล็กได้ออกไปจากห้องน้ำแล้ว
เสียงถอนหายใจโล่งอกดังขึ้นตามกันในเวลาต่อมา แม้จะเหลือเพียงภาพครีมฟองนุ่มที่ลอยเหนือผิวน้ำอยู่ตรงหน้าแต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้อาการสับสนวุ่นวายใจหายไปจากตัวเค้าได้สักนิดเลย
หม่ามี้...
ภาพแววตาฉ่ำเยิ้มยังปรากฏให้เห็นเด่นชัดอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะยังคงดังสะท้อนให้ได้ยินเข้ามาอยู่ในหัว
" โธ่เว้ยย!!! "
ผิวหน้าของน้ำแตกกระจายเมื่อชายหนุ่มฟาดทิ้งแขนลงมาก่อนจะกัดฟันส่งเสียงสบถออกมาอย่างหงุดหงิดใจ หยดน้ำใสๆไหลหยดจากปลายจมูกรวมถึงทั่วทั้งใบหน้า ริมฝีปากอิ่มเผยอหอบพลางใช้มือใหญ่ๆจับเสยผมเปียกชุ่มที่ตกปรกลงมาไปทางด้านหลัง ดอกเตอร์หนุ่มหลุบปิดเปลือกตาทาบทับแพขนตาเปียกชื้นลงมาบนแก้มกร้านอย่างอ่อนใจ ความรู้สึกผิด ความโมโห ความสับสนก่อตัวรวมกันขึ้นมาเป็นก้อนแข็งคั่งค้างอยู่ในจิตใจ
ร่างสูงกัดริมฝีปากแน่นอย่างข่มกลั้นความรู้สึกไว้เมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงกับตัวเค้า
อยู่บนร่างกาย ... ภายใต้ผิวน้ำนี่เอง
เฮ่อออออ.... TT_____TT
พระเจ้าครับ ...
แล้วนี่ผม จะต้องทนไปถึงเมื่อไหร่
เจอแบบนี้เข้าบ่อยๆ มันก็อาจจะทนไม่ไหว ขาดใจเอาสักวัน...
ได้เหมือนกันนะคร้าบบบ TTATT ;;
ควันร้อนพวยพุ่งออกมาจากประตูห้องน้ำที่เปิดออกก่อนจะปรากฏร่างสูงๆของดอกเตอร์หนุ่มที่กำลังเช็ดผมเดินออกมา ชายหนุ่มเหลือบมองร่องรอยอุทกภัยบนพื้นที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะรีบเดินตรงไปทางห้องแต่งตัวทันที ยูชอนรีบแต่งตัวใส่เสื้อผ้าด้วยกลัวว่าจุนซูจะแอบโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงอีกครั้ง แต่แล้วร่างสูงก็พบว่ามันคงเป็นแบบนั้นไปไม่ได้ในเมื่อเจ้าตัวดีกำลังนอนสลบไสลหลับอุตุคาเตียงไปเป็นรอบที่สองของวันแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอกก่อนจะเดินมายืนดูอยู่ใกล้ๆ คลี่ยิ้มนิดๆให้กับความน่ารักอ่อนใสแต่ก็แทบจะต้องรีบหุบยิ้มลงไปในเมื่อจุนซูไม่ยอมหาอะไรมาใส่ก่อนจะเข้านอนเหมือนเดิมอีกแล้ว
" ให้ตายเหอะจุนซู... "
บ่นออกมาแบบนั้นแต่ก็ยังเดินไปเอาชุดนอนมาใส่ให้ จุนซูส่งเสียงอื้ออึงเล็กน้อยทั้งที่ยังหลับตาด้วยว่าไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็ยอมให้เค้าก็กลัดกระดุมทั้งหมดได้จนสำเร็จ ร่างสูงเหลียวหลังไปหยิบกางเกงนอนที่วางอยู่ขึ้นมาก่อนจะพบว่าลูกเป็ดน้อยดันพลิกตัวก่ายขาพาดบนหมอนข้างไว้ทั้งยังหันหลังให้เค้าซะแล้ว ยูชอนได้แต่หัวเราะในลำคอหันไปพาดกางเกงลงบนเก้าอี้ก่อนจะปล่อยให้จุนซูได้หลับต่อไปทั้งอย่างนั้น ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นหันมองไปทางโต๊ะปลายเตียงก่อนจะสะดุดสายตาเข้ากับมินิดิสก์ที่ชางมินเพิ่งเอามาให้วันนี้เข้าพอดี
ดอกเตอร์หนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบมันขึ้นมาพิจจารณา ร่างสูงเหลือบตามองเล็บทอปที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าได้สักพักก่อนจะตัดสินใจนั่งลงแล้วเปิดมันขึ้นมาเพื่อดูข้อมูลข้างใน
.
.
.
เสียงรัวคีย์บอร์ดดังแว่วมาจากหน้าจอสีฟ้าใสที่รันตัวหนังสือมากมายอยู่ตรงหน้า เรียวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเหนือกรอบแว่นที่สะท้อนแสงจากหน้าจอที่ฟ้าจนไม่รู้ว่าสายตาที่กำลังอ่านข้อมูลทั้งหลายอยู่นั้นกำลังรู้สึกอย่างไร ยูชอนกระพริบตาไล่อ่านย่อหน้าล่าสุดตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะรับรู้ได้ว่าข้อมูลที่เค้าได้รับจากชางมินในวันนี้กำลังจะทำให้เค้าไม่เป็นอันต้องหลับต้องนอนตลอดทั้งคืนเลยทีเดียว
" ... พฤติกรรมการสืบพันธ์ ... การเพาะเนื้อเยื่อ ... เช่นเดียวกับมนุษย์ ... โลมา " อ่านออกเสียงอีกครั้งเหมือนจะตอกย้ำว่าไม่ได้อ่านอะไรผิดไป
" ไม่สามารถทดลองได้ ... ใช้เซลล์ที่ใกล้เคียง ... ฤดู ... ผสมพันธ์ "
" ระบบสืบพันธ์ ... พฤติกรรมติดสัด ... ผลข้างเคียง --- "
" ติดสัด ... "
" ............ "
" หะ!!! "
ร่างสูงร้องเสียงหลงขึ้นมาอย่างตกใจก่อนจะรีบหันกลับไปมองที่เตียงด้วยกลัวว่าจะเรียกให้จุนซูตื่นขึ้นมา ร่างเล็กเพียงแค่ส่งเสียงงึมงำออกมาเล็กน้อยก่อนจะพลิกตัวกลับมาเป็นนอนหงาย
จะนอนท่าไหนก้ไม่ว่า แต่ยูชอนแทบอยากจะกรีดร้องเป็นภาษาตุรกีอยู่ในใจเมื่อลูกเป็ดน้อยดั๊นดันยกเข่าตั้งชันต้นขาขาวๆเอาไว้ปล่อยให้ปลายขาบ๊อกเซอร์มันหลุดร่นลงไปอย่างกับว่าจงใจจะยั่วให้ปาร์คยูชอนพรากผู้เยาว์กันซะอย่างงั้น
ดอกเตอร์หนุ่มรีบสะบัดหน้าหันกลับมาก่อนจะไปสะดุดสายตาเข้ากับปฏิทินตั้งโต๊ะที่วางอยู่ใกล้ๆกัน เลขบอกวันในตารางบนกระดาษเคลือบมันเนื้อแข็งกำลังเรียกหัวใจยูชอนให้เต้นด้วยจังหวะที่ดูจะหนักหน่วงยิ่งๆขึ้นไป เหงื่อเม็ดโตผุดพรายไปตามขมับของร่างสูงอย่างน่าหวาดหวั่น ยิ่งตัวหนังสือบอกเดือนแล้วยิ่งอยากจะทำให้ยูชอนรีบวิ่งไปเก็บเสื้อผ้าลี้ภัยออกมาจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดทันที
ก็นี่มันถึงฤดูแล้วนี่หว่า!!!
" อื๊อ ~~~ อือ... "
เสียงครวญครางจากร่างที่อยู่บนเตียงเรียกสติร่างสูงที่กระเจิงไปไกลให้กลับมา ก่อนจะพบว่าการที่เค้าหันไปมองนั้น... มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างที่สุด !!!
" หม่ามี้~~~ "
เสียงหวานละเมอร่ำร้องเรียกหาทั้งที่ยังหลับตา แต่ทว่าร่างกายแสนยั่วยวนนั่นดูมันจะไม่หลับสนิทเหมือนอย่างเจ้าตัวด้วยซะแล้ว ชายเสื้อนอนตัวยาวที่ไม่รู้ว่าโดนถลกขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่
มือเล็กปะป่ายลูบไล้ไปตามผิวกายขาวผ่องตั้งแต่หน้าท้องช่วงไปจนถึงซอกต้นขา พุงขาวๆแอ่นโค้งเหนือขอบบ๊อกเซอร์ที่อยู่ในสภาวะจะหลุดมิหลุดแหล่อย่างหลอกล่อสายตา กลีบริมฝีปากแดงฉ่ำกำลังดูดกลืนปลายนิ้วเรียวของตัวเองอย่างที่เจ้าตัวยังไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรด้วยเลยสักนิดเดียว
ยูโน ยุนโฮครับบ!! ยองอุง แจจุงครับ !! เชวคัง ชางมิน คร๊าบบ!! ปาร์คอยากจะบ้าาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!
ร่างสูงรีบพุ่งตัวทำสถิติวิ่งสี่คูณร้อยเมตรกระชากตะปบผ้านวมปิดคลุมขึ้นมาจนถึงหัวกลมๆนั้นทันที ภาพบาดตากับทวงท่าบาดใจแบบนั้นใครมันจะไปทนดูได้ ยูชอนได้ร้องไห้กับตัวเองอยู่ในใจ
วิกฤตแล้วยูชอน ...
สงสัยคืนนี้... เค้าจะนอนบนเตียงนี่กับจุนซู ไม่ได้ซะแล้ว
.
.
.
เสียงเข็มนาฬิกาขยับตามถความเร็ววินาทีอยู่ในความมืดอย่างเงียบงัน แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องว่างตามใยผ้าจางๆลงมาบนเตียงนอนหลังกว้างที่ว่างเปล่า ชายผ้าห่มผืนหนาถูกกองทิ้งลงมาอยู่ตรงปลายเตียงด้วยไม่ทราบสาเหตุ ยูชอนขยับหัวหนุนหาพนักโซฟาในท่าทางที่ไม่ค่อยสบายตัวนัก กว่าเค้าจะข่มตาหลับให้มั่นใจว่าจุนซูจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกได้ในที่สุดก็ปาเข้าไปหลังเที่ยงคืนเอาซะแล้ว จังหวะหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกได้ว่าชายหนุ่มกำลังจมสู่ห้วงนิทราอย่างไม่ระแวดระวังแต่ถึงกระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงน้ำหนักแปลกปลอมรวมถึงกลิ่นหอมอ่อนๆที่เพิ่งปรากฏมาให้รู้สึกได้อยู่สักพักหนึ่งแล้วนี่เอง
เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเบิกปรือขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าสาเหตุของน้ำหนักแปลกปลอมที่ว่านั้น...
กำลังนอนขดอยู่บนตัวเค้านี่เอง...
" เฮ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! "
ดวงตาคมเบิกกว้างค้างพร้อมกับตะโกนร้องอย่างตกใจ ยูชอนรีบผุดตัวลุกขึ้นนั่งเบิกตามองจุนซูที่ไม่รุ้ว่าวันนี้ทำเอาเค้าใจหายใจคว่ำไปแล้วกี่ครั้ง เสียงตุ้บเบาๆดังขึ้นเมื่อร่างเล็กหล่นร่วงลงจากตัวยามเมื่อเค้ารีบผุดลุกขึ้นมา จุนซูนอนคว่ำหน้านิ่งไปสักพักก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมาจ้องหน้าเค้า มือเล็กกุมหัวตรงที่โขกกับพื้นไว้ นัยย์กลมใสเริ่มรื้นน้ำพลางมองมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนกลีบริมฝีปากแดงนั้นจะพลันแบะออกกว้างแผดเสียงร้องไห้ท่ามกลางความมืดออกมาทันที
" ฮึก.. ฮึก -- มะ -- มัม --- มะ --- หม่ามี้~~~~ !! แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!~~~~ หม่ามี้! --- หม่ามี้ผลักจุนซูอ่าาา ---- เจ็บง่าาา =A= ;; แงงงงงงงงงงงงง!! หม่ามี้! ----- หม่ามี้!!! "
ยูชอนผงะค้างไปด้วยความตกใจก่อนจะรีบผละตัวลงไปคว้าร่างลูกน้อยเอามาโอ๋ปลอบขวัญทันที
" ง่าา --- หม่ามี้ ขอโทษ --- ไม่ได้ตั้งใจน้าา จุนซูไม่ร้องน้าา --- คนเก่งไม่ร้องนะครับ "
" งืออออ --- หม่ามี้อ่าา ฮือออ --- แงงงงงงงง "
" โอ๋ๆๆๆ --- จุนซูไม่ร้องนะไม่ร้อง ไม่ร้องนะคนดี --- หม่ามี้ขอโทษน้าาา ง่าาา --- อย่าทุบซี่ หม่ามี้ขอโทษนะครับจุนซู "
ฝ่ามือใหญ่ได้แต่ลูบหัวลูบหลังปลอบโยนร่างเล็กๆในอ้อมกอดต่อไป จุนซูที่ดูเหมือนจะสงบสติอารมณ์ลงไปได้บ้างแล้วจึงทำแต่เพียงสะอึกสะอื้นร้องไห้แค่เสียงเบาเท่านั้น
ชายหนุ่มดันร่างเล็กๆที่หยุดฟูมฟายแล้วให้ผละตัวออกมา จุนซูเงยหน้าช้อนตามองคนที่กำลังโอบกอดตนอยู่ด้วยสายตาไม่เข้าใจ
" มะ -- หม่ามี้ ~ ทำไม... ทำไมไม่นอนกับจุนซูอ่า ... "
" เอ่อ อ่า --- คือว่า " ยูชอนเหลือบตามองร่างเล็กตรงหน้าแต่ก้ไม่รู้จะหาเหตุผลมาอธิบายยังไง
" จุนซูเป็นเด็กไม่ดีเหรอ "
" หม่ามี้เกลียดจุนซูแล้วเหรอ Q _ Q "
เสียงเล็กร้องถามออกมาอย่างน่าสงสาร ความรู้สึกผิดเสียดแทงขึ้นมาภายในจิตใจ จุนซูไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้นทุกอย่างมันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้าด้วยเลยทั้งสิ้น
ทั้งที่ในความเป็นจริง... คนที่ดูจะต้องทรมานยิ่งกว่า น่าจะเป็นตัวจุนซูเองด้วยซ้ำ
เสียงสะอื้นไห้ของร่างเล็กยิ่งทำให้หัวใจเค้าเหมือนโดนบีบรัดหนักหน่วงยิ่งขึ้น เจ็บแปลบไปทั้งอกเมื่อเห็นน้ำตาใสๆของจุนซูกำลังไหลกลิ้งอาบผิวแก้มแดงนั้นลงมา ฝ่ามือใหญ่ละขึ้นไปตามนวลแก้มนิ่มนั้นช้าๆไล่ลงมาจนถึงปลายคาง ปลายนิ้วเรียวยาวปาดคราบน้ำตาที่หยาดลงมาจนถึงริมฝีปากแดงนั้นออกไป นิ้วโป้งใหญ่กดเบาๆลงไปบนกลีบริมฝีปากฉ่ำชุ่มตรงหน้าก่อนจะเชยคางร่างเล็กๆขึ้นมาอ้ารับรอยจูบจากเค้าไปทันที
" อะ... อือ "
เสียงเล็กร้องประท้วงขึ้นมาน้อยๆ เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่นอย่างงุนงนเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกช่วงชิงลมหายใจ ฝ่ามือเล็กจิกกำลงไปบนแนวไหล่กว้าง จุนซูหรี่ตาลงก่อนจะตอบรับสัมผัสที่รุกล้ำเข้ามาในช่องปากนั้นอย่างไม่รู้ประสา
ร่างสูงหรี่ตามองการปฏิกิริยาตอบรับนั้นอย่างพึงพอใจก่อนจะยอมถอนจูบออกมาอย่างค่อนข้างเสียดาย เปิดโอกาสให้จุนซูได้หายใจด้วยตัวเองบ้าง
" หม่ามี้~... " เสียงเล็กๆจากร่างที่จะโดนขโมยเรี่ยวแรงไปแทบหมดทั้งตัวร่ำร้องออกมา ยูชอนเลิกคิ้วส่งสายสายตารับคำเรียกหาของจุนซูที่ยังคงมองมาอย่างสงสัย
" หืม "
" หม่ามี้ทำอะไร? "
" หม่ามี้จะกินจุนซูเหรอ ? "
คำพูดไร้เดียงสาที่ร่างเล็กแสดงให้เห็นออกมานั่นดูเหมือนกับว่ามันค่อยทำลายกำแพงข้อห้ามภายในจิตใจของเค้ามากขึ้นไปทุกที นัยย์ตาคมระบายรอยยิ้มหรี่มองดวงหน้าหวานที่เหลือสติอยุ่เพียงน้อยนิดตรงหน้าพลางเกลี่ยปลายข้อนิ้วใหญ่ไปตามริมฝีปากช่างจำนรรจานั้นอย่างหวงแหน
" แล้วถ้าหม่ามี้อยากกิน --- " ร่างสูงก้มลงไปแนบหน้าลงหน้าผากกลมมนนั้นช้าๆ คลอเคลียจมูกโด่งเข้ากับปลายจมูกเชิดรั้นนั้นอย่างใกล้ๆ สบดวงตาชุ่มน้ำที่เหลือบมองมาทางเค้าเหมือนต้องการรู้ความในใจ ส่งปลายนิ้วผ่านสู่ริมฝีปากบอบบางชุ่มฉ่ำนั้นเข้าไปให้ลึก ... มากยิ่งขึ้น
" จุนซูจะยอมให้หม่ามี้กินมั๊ย ? "
กระซิบเสียงสั่นเป่าลมหายใจร้อนๆรดไปบนใบหูคนตรงหน้า เสียงทุ้มนุ่มฟังดูแจ่มชัดเมื่ออีกฝ่ายยิ่งเคลื่อนตัวใกล้เข้ามา จุนซูหดคอหนีแต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาดูดกลืนปลายนิ้วเรียวยาวนั้นด้วยความปรารถนาที่รังแต่จะเพิ่มขึ้นมามากขึ้นทุกที แพขนตาสีอ่อนหลุบลงใช้ริมฝีปากเล็มเลียนิ้วมือคนเป็นแม่อย่างตั้งอกตั้งใจ
" มะ... หม่ามี้... "
ร่างเล็กคายนิ้วมือชุ่มเยิ้มนั้นออกมาก่อนจะช้อนมองด้วยสายตาสื่อความหมายแบบที่เจ้าตัวไม่ได้รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่เลยสักนิด
ร่างสูงได้แต่สบถใส่อารมณ์รุนแรงอย่างร้ายกาจที่กำลังก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจ
แบบนี้ ต่อให้จุนซูไม่บอกว่าอยากได้อะไร
คนเป็นแม่อย่างเค้า
ก็ต้องรับรู้ได้ ด้วยตัวเองแล้ว
.
.
.
" ฮะ --- อ่า -- อ๊ะ!! อ๊ะ! อา --- "
เสียงหวานอันเป็นที่คุ้นเคยร่ำร้องครวญครางออกมา ยูชอนขมวดคิ้วจ้องมองร่างเล็กๆบนตักที่ดูเหมือนกับว่าจะไม่มีสติสัมปชัญญะใดๆหลงเหลืออยู่ในสอมองน้อยๆนั่นอีกแล้ว
" อ๊าา -- - ฮ๊าา --- อีก หม่ามี้ อีก.. !" เรียกร้องด้วยความปรารถนาที่พร้อมตัวถาโถมกันเข้ามาจนแทบจะขาดใจ
" อ่า... ใจเย็นๆครับจุนซู "
" อื๊อ ~~~ "
เรียวคิ้วสวยขมวดแน่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ร่างสูงทำเพียงซุกหน้าเข้าใกล้ๆประทูบรอยจูบอ่อนหวานลงไปตรงขมับเพียงเบาๆ จุนซูหลับตาก่ายแขนไขว่คว้าหาแผ่นหลังของชายหนุ่มไว้อย่างร้อนรน แพขนตาสีอ่อนจับตัวเป็นแผงเมื่อมันชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเผยออ้าหอบหายใจยามเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว
เรียวขาขาวแยกออกกว้างเพียงข้างหนึ่งที่เกี่ยวเกร็งรัดสะโพกหนาของคนตรงหน้าไว้ แผ่นหลังบอบบางแอ่นโค้งยกยื่นสะโพกให้อีกฝ่ายด้วยความโหยหา
ยูชอนฝืนกลืนน้ำลายข่มใจก่อนจะพยายามแกะมือเล็กๆที่เกี่ยวรั้งรอบคอเค้าไว้ออกมาก่อนจะดึงมันลงไปวางไว้อยู่ตรงหน้าท้องของเจ้าตัวเอง
" หม่ามี้ ~~ --?"
" จุนซูทำเองด้วยนะครับ "
" ทำเอง ~~ ? " เรียวแขนแกร่งเกี่ยวรั้งประคองเอวบางที่นั่งคร่อมอยู่บนตักเอาไว้ จุนซูเอียงคอก้มมองคนเป็นแม่อย่างไม่เข้าใจก่อนอีกฝ่ายจะสาธิตให้คนตัวเล็กได้รู้แทบจะในทันที
" ฮะ -- อ๊าา -- อ๊าาา~ "
ความรู้สึกประหลาดค่อยๆก่อตัวสั่งสมจนสูงขึ้นเรื่อยมา ฝ่ามือเล็กขยับไหวไปตามการชี้นำของคนตรงหน้าอย่างไม่เคยคิดจะขัดขืนแต่อย่างใด
" อะ อืออ --- หม่ามี้! หม่ามี้! "
ฝ่ามือใหญ่สอดใต้ชายเสื้อลูบไล้ไปตามแผ่นหลังนั้นอย่างเพลินมือ ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังบีบนวดสะโพกกลมค่อยๆขยับเคลื่อนลงมา
เรียวขาขาวแยกออกกว้างพลางชันเข่าโค้งหลังโน้มตัวลงมาเมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังรุกล้ำมาทางด้านหลัง
" อือ --- หม่ามี้ หม่ามี้! "
ยิ่งยูชอนหยอกล้อปลายนิ้วเข้ากับช่องทางอุ่นร้อนนั้นมากเท่าใดดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทำให้จุนซูพยายามเบียดสะโพกเข้าหากดสัมผัสคับแคบนั้นลงมามากยิ่งขึ้น
ร่างสูงคลี่ยิ้มบางๆอย่างพึงพอใจก่อนจะหันไปฝังปลายจมูกลงกับพวงแก้มขาวนุ่มนั้นด้วยความรักใคร่อย่างที่สุด
" เรียกว่ายูชอนสิครับ "
เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร้องความต้องการออกมา แต่หัวกลมๆที่ซุกแนบลงกับบ่ากว้างก็ยังคงเอาแต่ส่ายหน้าไม่หยุด
" ไม่ --- ไม่เอา --- หม่ามี้ --- หม่ามี้ อ๋าาา ~~อ๊ะ !อ๊า "
เสียงร้องปฏิเสธเป็นอันต้องถูกแปรเปลี่ยนไปเมื่อร่างสูงแกล้งลูบไล้ปลายนิ้วเพียงแผ่วเบาลงมาราวกับว่าต้องการทรมานร่างในอ้อมกอดนี้มากยิ่งขึ้น
" จุนซู~ " เรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาเหมือนกับว่าต้องการสื่อความหมายก่อนจะเหลียวหน้าซุกลงไปบนแก้มนิ่มนั้นอีกครั้ง
" อะ --- อือ อือ... " ร่างเล็กทำได้เพียงส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสารออกมา การปรนเปรออย่างไม่รู้ประสีประสาของตัวเองที่ด้านหน้าดูจะไม่เพียงพอสำหรับความต้องการที่มากมายของจุนซู
" ยะ... ยูชอน --- ยูชอน --- ฮะ! อ๊ะ! อ๊าา --- อ๊าาา!! "
รอยยิ้มกว้างถูกระบายฉายฉานอยู่บนใบหน้าเมื่อได้ยินสิ่งที่ร่างเล็กร่ำร้องออกมา เพียงเท่านี้เค้าก็ยินดีตอบสนองความต้องการอันมากมายให้กับร่างเล็กๆตรงหน้าได้ตราบเท่าที่เจ้าตัวจะพอใจ
เสียงกรีดร้องครวญครางดังหวานขึ้นที่ข้างหูเมื่อจุนซูรู้สึกได้ว่าถูกกำลังถูกข้อนิ้วเรียวยาวเหล่านั้นรุกล้ำผ่านเข้ามา จังหวะเร่งเร้าของฝ่ามือเล็กด้านหน้าก็แปรเปลี่ยนตามไปให้หนักหน่วงขึ้น
ร่างบอบบางรำร้องครวญครางจวนเจียนจะขาดใจ ก่อนท้ายที่สุดแล้วที่ร่างกายน้อยๆนี้ไม่อาจต้านทานไว้ได้ไหวปลดปล่อยหยาดน้ำขาวขุ่นไหลเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปจนทั่วหน้าตักของยูชอน
" อือออ... ยู .. ชอน "
เรียวแขนขาวผ่อนแรงคลายออกจากรอบคอเขาช้าๆ ร่างเล็กๆที่สั่นเกร็งร่ำร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ยูชอนใช้สองมือประคองสะโพกเล็กๆไว้ด้วยกลัวว่าจุนซูจะหงายหลังทรุดลงไป เรียวแขนแกร่งโอบช้อนรอบแผ่นหลังบอบบางนั้นไว้ก่อนจะเอนวางร่างเล็กทาบทับลงไปบนเตียงอย่างนุ่มนวล หัวกลมๆที่หนุนนอนบนหมอนใบใหญ่ค่อยปรือเปิดเปลือกตาขึ้นมา ร่างสูงลูบฝ่ามือไปตามกรอบใบหน้าที่กำลังส่งรอยยิ้มที่สวยที่สุดมาให้เค้าช้าๆอย่างน่าประทับใจ
เอาล่ะ!! ทีนี้ก็ตาหม่ามี้บ้างแล้วล่ะจุนซู !!
" หม่ามี้~~ "
เสียงหวานร้องเรียกสรรพนามแบบเดิมที่ทำให้ยูชอนต้องหยุดมือที่กำลังค่อยๆเลื่อนต่ำลงมา จุนซูกระพริบตามองเค้าก่อนจะยกแขนขึ้นมาช้าๆพลางแนบฝ่ามือเย็นๆลงมาบนใบหน้าเค้า
" จุนซูง่วงจังอ่าาา --- จุนซูหลับก่อนน้า~ = A = "
" หะ --- หา??"
" ราตรีสวัสดิ์น้าหม่ามี้~~"
พูดออกมาเพียงเท่านี้ก่อนจะจุ๊บแก้มราตรีสวัสดิ์อย่างที่เคยทำเหมือนทุกทีแล้วจึงเคล้งตัวลงนอนก่อนจะหลับไปแบบไม่สนใจอะไรแล้วทั้งสิ้น นับหนึ่งไม่ถึงยี่สิบก่อนเสียงหายใจดังฟี้ๆจะดังให้ได้ยินออกมา ยูชอนได้แต่เบิกตากว้างชะงักค้างอยู่ในท่าเดิมแบบนั้น เรียวขาขาวพลิกหนีฝ่ามือเค้าไปกอดก่ายอยู่กับหมอนข้างอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดอกเตอร์คนเก่งสู้อุตส่าห์ข่มกลั้นเอาไว้ยังคงต้องถูกสะกดกลั้นต่อไปภายใต้กางเกงนอน ยูชอนที่นิ่งไปแล้วได้แต่กระพริบตา จุนซูนอนหลับไปอย่างสบายใจทั้งที่อะไรบางอย่างของเค้ายังไม่มีโอกาสออกมาสัมผัสอากาศบริสุทธิ์ในห้องนอนเลยสักกะนิด!!!
พระเจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อยากจะกรีดร้องให้ดังซะยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทำไมสวรรค์ช่างเล่นตลกกับลูกปาร์คได้ขนาดนี้!!!!!!!!!!!! TT[]TT ;;;
ยูชอนได้แต่นั่งคอตกก่อนจะทำใจยอมรับในโชคชะตา ชายหนุ่มแอบเหลือบมองร่างเล็กๆที่นอนหลับอุตุอย่างไร้เดียงสาก็รู้สึกได้เลยว่าเค้าไม่กล้าทำอะไรจุนซูในเวลาเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน
จำใจยอมรับความโชคร้ายของตัวเองต่อไป ร่างสูงลุกขึ้นสูดสะอื้นในลำคออย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินคอตกไปทางห้องน้ำแต่โดยดี
พระเจ้าครับ... เพราะผมไม่ทำหน้าที่แม่ที่ดี
คิดไม่ซื่อกับลูก...
เลยต้องเจอผลกรรมแบบนี้ใช่มั๊ย ?
ร่างสูงเปิดสวิซไฟห้องน้ำพลางเปิดประตูออกช้าๆแต่ก็ยังไม่วายเหลียวหลังกลับมามองร่างน้อยๆบนเตียงอย่างอาลัย แผงขนตาเส้นเล็กลู่หลับลงอย่างไร้เดียงสาราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมานั้นไม่ได้เกิดขึ้นมากับตัวเองเลยด้วยซ้ำ ยูชอนกระพริบตามองลูกน้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพาร่างกายที่ไม่อยู่ในภาวะปกติของตัวเองผ่านเข้าประตูห้องน้ำไป
เสียงปิดประตูห้องน้ำดังลงพร้อมกับกับเสียงทอดถอนหายใจของใครบางคนที่อยู่ข้างในนั่นเอง
เฮ่อออออ.... TT_____TT
ก็มายั่วกันขนาดนี้ ... ใครมันจะไปทนไหวกันอ่า...
พระเจ้าคร้าบบบ >[]< ;;;;;;
แบบนี้มัน ช่างไม่ยุติธรรมกับปาร์ค
เอาซะเลย
TT^TT ;;;
tbc~*
-----------------------------------------------------------------------------
